Ewelina Borowska
Ewelina Borowska
Psycholog, Psychoterapeuta
Jestem psychoterapeutką, absolwentką szkolenia organizowanego przez Krakowskie Centrum Psychodynamiczne, ośrodka rekomendowanym przez Sekcję Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Prowadzę psychoterapię indywidualną osób dorosłych.
Wykształcenie i doświadczenie
Jestem dyplomowaną psychoterapeutką w procesie certyfikacji. Wiedzę i umiejętności z zakresu psychoterapii zdobywałam w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym. Obecnie kształcę się w Instytucie Psychodramy oraz w nurcie ISTDP (Intensywnej Krótkoterminowej Psychoterapii Dynamicznej). Regularnie uczestniczę w konferencjach, seminariach tematycznych oraz superwizjach grupowych. Swoją pracę poddaję stałej superwizji u certyfikowanego superwizora Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Głębokie zrozumienie natury ludzkiej rozwijałam podczas studiów filozoficznych na Uniwersytecie Warszawskim, a wiedzę z zakresu współczesnej psychologii pogłębiam na studiach magisterskich na kierunku psychologia.
Doświadczenie kliniczne zdobywałam podczas licznych staży, m.in. w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Praktykę terapeutyczną doskonaliłam na oddziałach ogólnopsychiatrycznych oraz specjalistycznych, zajmujących się leczeniem nerwic, zaburzeń osobowości i zaburzeń odżywiania.
Kwalifikacje i szkolenia
Podstawowe szkolenie psychoterapeutyczne: Krakowskie Centrum Psychodynamiczne (rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne).
Aktualne szkolenia: Instytut Psychodramy, Intensywna Krótkoterminowa Psychoterapia Dynamiczna (ISTDP), specjalistyczne seminaria kliniczne.
Superwizja: Regularna praca pod kierunkiem certyfikowanego superwizora Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Doświadczenie i staże
Staż kliniczny: Sześciomiesięczny staż w Instytucie Psychiatrii i Neurologii (III Klinika Psychiatrii) – praca na całodobowym oddziale nerwic, zaburzeń osobowości i odżywiania oraz na oddziale ogólnopsychiatrycznym.
Pomoc środowiskowa: Staże i wolontariat w ośrodkach wspierających osoby w kryzysie bezdomności, osoby z zaburzeniami psychotycznymi oraz w placówkach dla osób starszych i z niepełnosprawnościami.
Wykształcenie akademickie: Filozofia (UW), Psychologia.
Moje rozumienie terapii
Moim celem w terapii jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której zostaniesz usłyszany i zobaczony w całości. Wierzę, że tylko w bezpiecznej relacji można naprawdę odkryć i przyjąć siebie, by następnie budować życie w oparciu o miłość i mądrość.
Życie to podróż. Zdarzają się w niej utknięcia, cierpienie i poczucie kręcenia się w kółko, choć wszyscy dążymy do spokoju, szczęścia i spełnienia. W procesie terapeutycznym wspólnie przyglądamy się życiowym zakrętom, niepewnościom i niepokojom, aby to, co trudne, przekuć w akceptację i rozwój.
Metafora podróży
Bliska jest mi metafora psychoterapii jako wewnętrznej podróży. Na tej drodze pojawiają się symboliczne „potwory” – destrukcyjne nawyki, ograniczające przekonania czy mechanizmy obronne. Choć kiedyś pełniły funkcję ochronną, dziś stają się przeszkodą. W każdej symbolicznej wyprawie warto mieć sojuszników, ponieważ samemu trudno zmierzyć się z tym, co wewnętrznie przerażające. W tej drodze mogę Ci towarzyszyć.
Jak pracuję?
Jako psychoterapeutka pomagam – z uważnością i delikatnością, ale też z odwagą, uczciwością i rzetelnością – wydobywać na światło dzienne to, co zakryte, niedostępne, zawikłane lub mętne. Wspieram osoby, które pragną wolności od cierpienia psychicznego, niepokoju oraz przymusu powtarzania destrukcyjnych wzorców.
Stwarzam przestrzeń, w której możesz na nowo usłyszeć siebie i spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy. Pomagam zmieniać to, co dziś jest obezwładniającym lękiem, wstydem, bólem, poczuciem winy czy chronicznym zmęczeniem.
Psychoterapia to przystanek. Celem jest Twoje życie.
W życiu chodzi o to, by kochać i twórczo budować swój świat – w pracy, w rodzinie, wśród przyjaciół. Chodzi o branie odpowiedzialności za siebie, odczuwanie wdzięczności i spokoju, a także akceptację tego, co nieuniknione. Podczas terapii możesz nauczyć się, jak stanąć mocno na własnych nogach, jak czerpać ze swojej siły i wrażliwości oraz jak zacząć oddychać pełną piersią.
Jak pracuję – moje podejście terapeutyczne
Konsultacje wstępne Podczas pierwszych spotkań wspólnie nazywamy i definiujemy główne trudności oraz wyznaczamy cele psychoterapeutyczne. To czas na wzajemne poznanie się i sprawdzenie, jak czujesz się w kontakcie ze mną.
Praca nad tym, co „tu i teraz” W trakcie regularnych, cotygodniowych sesji przyglądamy się Twojemu obecnemu życiu – temu, co aktualnie Cię boli, męczy, niepokoi lub uwiera.
Zrozumienie źródeł Z czasem zaczynamy zauważać, skąd biorą się te przeżycia. Sprawdzamy, jakie mechanizmy obronne blokują Twój rozwój oraz jak wcześniejsze relacje, doświadczenia czy nieuświadomione schematy wpływają na Twoje dzisiejsze reakcje.
Relacja terapeutyczna jako bezpieczna przestrzeń Relacja między nami staje się bezpiecznym „laboratorium”, w którym mogą ujawnić się Twoje stare wzorce – te, które kiedyś pomagały Ci przetrwać, a dziś utrudniają życie. Gdy zaczniesz je dostrzegać w kontakcie ze mną, będziemy mogli je wspólnie zrozumieć. To pozwoli Ci na bezpieczne eksperymentowanie z nowymi sposobami doświadczania siebie i innych ludzi.
Sojusz terapeutyczny Fundamentem mojej pracy jest sojusz terapeutyczny – wspólne uzgodnienie, że ramię w ramię pracujemy na rzecz Twojego zdrowia psychicznego i trwałej zmiany.
W swojej pracy psychoterapeutycznej pomagam:
Budować satysfakcjonujące relacje, oparte na autentycznych, własnych wyborach.
Patrzeć na siebie i innych z szacunkiem, troską oraz uważnością.
Odkrywać własne sprawstwo i uczyć się brać odpowiedzialność za swoje życie.
Kształtować realistyczny obraz siebie oraz innych ludzi.
Wsłuchiwać się we własne uczucia, tęsknoty i pragnienia.
Wprowadzać więcej elastyczności oraz wyrozumiałości w relacji ze sobą i światem.
Budować wewnętrzny świat, który stanie się bezpieczną i stabilną przystanią.
Pracuję z osobami dorosłymi (od 21. roku życia), które mierzą się z:
nadmiernym lękiem i stałym poczuciem niepokoju;
surowym, karzącym krytykiem wewnętrznym;
natłokiem myśli oraz myślami o charakterze obsesyjnym;
impulsywnością i trudnościami w kontrolowaniu zachowań;
trudnościami w relacjach (nadmierną zależnością, brakiem zaufania lub wycofaniem);
trudnościami adaptacyjnymi (zmiana pracy, miejsca zamieszkania, nowa rola życiowa);
obniżonym nastrojem, poczuciem niemocy, chronicznym smutkiem i zwątpieniem;
problemami somatyzacyjnymi (np. uporczywe bóle głowy lub kręgosłupa pojawiające się w sytuacjach stresowych);
poczuciem utraty sensu i celu w życiu;
brakiem satysfakcji w związkach;
trudnościami w rozpoznawaniu i regulacji emocji;
przeciążeniem i wypaleniem (w pracy, w relacjach, w roli rodzica lub opiekuna).